Iedereen heeft, bewust of onbewust, veel flexibiliteit. We schakelen per dag vaak van de ene rol naar de andere. Van de ene taak of handeling naar de andere. En van dag naar nacht, van werk naar thuis, van zorgen voor een ander naar zorgen voor jezelf. Zodra je hoort dat je kanker hebt, vraagt dat het uiterste van jouw flexibiliteit.

De diagnose horen van een arts maakt je de ontvanger van slecht nieuws. Dit nieuws aan jouw omgeving vertellen maakt jou de brenger van slecht nieuws.

De informatie die je van artsen en het ziekenhuis krijgt over jouw  ziekte en mogelijke behandelingen, maakt jou de leerling van een heel nieuw lesprogramma. Dit weer uitleggen aan jouw gezin en omgeving maakt van jou een onderzoeker en een leraar.

Van werknemer die gewend is om een stapje harder te lopen moet je nu soms een stap terugdoen omdat je lichaam en je mind niet meer kunnen doen wat ze voorheen wel deden.

Kwetsbaarheid

De diagnose kanker maakt je in één klap  bewust dat het leven geen vanzelfsprekendheid is. Je gaat daarmee ook ineens je kwetsbaarheid voelen. De angst om het leven misschien wel eerder los te moeten laten dan je had gedacht is ineens aanwezig.

Het voelen van wat de ziekte met je doet maakt je soms onzeker, bang of verdrietig en vraagt om aandacht en troost . De vraag van mensen over hoe het met je gaat kan maken dat je merkt dat je dat niet goed kunt verwoorden. Je wilt  de ander niet altijd belasten met de waarheid over jouw gevoelens en verwarring. In plaats daarvan hou je je in en ga je daarmee juist voor die ander zorgen of troost geven.

Een operatie of behandelingen maken je van een gezond mens die geen ernstige klachten had, tot een patiënt die rouwt. Om het verlies van energie, gezondheid, vertrouwen in je lichaam, een lichaamsdeel. In het uiterste geval rouw je wellicht ook over het moeten loslaten van het leven en alles wat daarbij hoort. En dat terwijl je eigenlijk niets anders wil dan dat alles weer normaal is en weer volop in het leven wilt staan zoals voorheen.

Kanker is hard werken

Kortom, het is gewoon heel hard werken als je kanker hebt. Jij en je lichaam veranderen voortdurend tijdens en na de behandelingen en dat is niet eenvoudig. Daar waar je voor de diagnose schijnbaar moeiteloos kon schakelen lijkt nu de rek er steeds meer uit te raken. De vermoeidheid die je vaak voelt is volgens mij daarom niet alleen een lichamelijke vermoeidheid. Het is ook een geestelijke uitputting van al dit schakelen en aanpassen aan de nieuwe werkelijkheid.

Letterlijk mag je opnieuw gaan uitvinden wat jouw plek is. Leren accepteren hoe het NU met je is. Waar sta je eigenlijk? Wat mis je? En wat wil je nog? Wat vind je écht belangrijk? Waar heb je geen behoefte meer aan? Waar heb je wél behoefte aan? En waar zou je willen staan? Hoe kom je op die nieuwe plek terecht? En blijft die plek dan altijd hetzelfde of kun je opnieuw leren om hier flexibel in te worden?

Dit alles vraagt tijd en aandacht. Geduld met jezelf. Geduld van je omgeving. Het vraagt soms om opruiming van wat jou niet meer dient, zowel letterlijk als figuurlijk. Het inventariseren en opschonen van oude, niet zo handige gewoontes; beperkende gedachtes; opruimen van je huis, soms zelfs van een deel van je vriendenkring of van je werkomgeving. Want hoe kun je terug naar het leven van voor je ziekte als jij aan jouw lijf en in je hoofd voelt dat alles is veranderd. Dat je wellicht niet meer de energie voelt die je altijd had? Jouw kijk op wat voor jou belangrijk is in het leven is hoogstwaarschijnlijk compleet vernieuwd.

Contact met ervaringsgelijken kan helpen.

Hier over praten met lotgenoten kan enorm helpen. Herkenning en erkenning vinden bij elkaar is al fijn. Tips en trucs horen van anderen over hoe zij omgaan met emoties. Hoe ze omgaan met reacties van mensen uit je omgeving, het minder energie hebben. Hoe ze dealen met spanningen omtrent werk en in vriendschappen of relaties. Samen huilen maar vooral ook samen lachen om de soms bizarre situaties die je meemaakt in deze periode van je leven. Al die uitwisselingen kunnen bijdragen aan een sneller herstel van je flexibiliteit en daarmee van je ‘uithoudingsvermogen’. 

En hoe mooi is het als je dit contact met ervaringsgelijken kunt combineren met het werken aan je lichamelijke conditie, door te gaan wandelen met elkaar!

Je komt letterlijk en figuurlijk weer in beweging. bijvoorbeeld door onderweg ook stil te staan voor een korte meditatie, een gedicht over verlies of rouw. Of voor een oefening over geven en ontvangen, een mindfulness-oefening of een ervaringsverhaal van één van de deelnemers. Alles kan maken dat je dichter bij jezelf komt en daardoor ook dichter bij meer rust in je hoofd en in je leven. Om vanuit die rust nieuwe keuzes te maken. Te werken aan herstel van je lijf en je geest. En natuurlijk aan het hervinden van jouw veerkracht  en flexibiliteit.

Je kunt meelopen met groepen van het Buddyhuis in Utrecht Leidsche Rijn. Een individuele wandeling kun je ook afspreken met me. Wil je meer weten, neem dan contact op via de site of bel me voor meer informatie.