De auto mag naar de garage voor een nieuwe gordel en ik ben met een flinke omweg naar huis gelopen. Een stuk van de Angstelroute van Breukelen, via Loenersloot naar Loenen aan de Vecht. Daarna door naar Nieuwersluis en weer naar huis.

Bij de Angstel vliegt een grote zwarte labrador woest grommend het erf af, achter mij aan als ik een boerderij passeer. In een paar seconden is hij vlak bij me. In mij vechten angst, stress en kracht om voorrang. ‘Dít is hét moment om letterlijk in mijn kracht te gaan staan’ schiet het door me heen. En dat is wat ik instinctief doe. In plaats van weg te rennen ( flight ) of niks te doen (freeze) draai ik me om, kijk hem strak aan en zeg met al mijn kracht: Néé, ik dácht het niet, wégwezen!! 

Bonzend hart

Mijn hart bonkt maar de hond gaat vol in de remmen tot op een meter of 2 bij mij vandaan en zakt wat door zijn achterpoten. Het werkt! Hij wordt stil en zijn staart gaat omlaag. Zijn baas komt op de herrie af en roept de hond, Max, weer terug het erf op.

Ik kijk de man nog even aan maar die is alleen maar druk met de hond verrot te schelden. Ik loop, met de schrik nog in mijn lijf, verder en voel de spanning. En dat is ok, denk ik. Dit is een gezonde adrenaline en die mag er zijn, die hoef ik niet vast te houden en op te slaan. Ademen, rustig verder lopen en binnen een paar minuten ben ik de hond al dankbaar. Blij dat hij mij heeft laten voelen dat ik sterker ben geworden de afgelopen jaren. En dat ik mijn plek mag innemen.
Waarna ik al genietend van de bijtende kou, de wind, de nog niet zo warme zon en de gevarieerde omgeving verder kan lopen.

Wil jij ook meer kracht ervaren en jouw plek innemen? Neem dan contact met mij op.