Het is de meest gestelde vraag na de behandeling tegen kanker: “Ben je nu beter?”

De vraag lijkt zo simpel maar het antwoord is minder eenvoudig. Een gebroken bot kan helen maar bij kanker ligt dat anders. Je weet nooit helemaal zeker hoe het écht is in je lichaam.

Dat maakt kanker zo lastig. Het is het moeten uithouden van het ‘niet weten’ waar de meeste mensen moeite mee hebben. Het niet weten hoe het verder gaat of hoeveel tijd je nog hebt. 

Dat leren verduren of uithouden van het ‘niet weten’ is een gegeven dat voor iedereen anders is. Sommigen kunnen dat snel en alleen, anderen hebben daar meer tijd voor nodig of kunnen daarbij hulp gebruiken. 

Geruststellen

En als je het zelf hebt leren accepteren dan word je wellicht getriggerd door de liefdevolle vraag “ben je genezen nu de behandelingen klaar zijn”? Het liefst wil je kunnen geruststellen, zowel jezelf als de ander. “Ja, ik ben genezen en ik ga weer als vanouds verder”.

Maar dat antwoord is niet altijd mogelijk of de hele waarheid. Was dat maar zo. Het leven is niet meer hetzelfde, je bewustzijn is veranderd en misschien je levensverwachting ook. Erover liegen is niet eerlijk tegenover jezelf en dus ook niet tegenover de vraagsteller want een oprecht gestelde vraag verlangt een oprecht antwoord. 

Het enige antwoord is ‘ik weet het niet’. En dat geeft een nieuwe reactie namelijk die van onzekerheid ( wat moet ik nu doen of zeggen? ), schrik ( had ik dit wel moeten vragen? ), angst ( waar gaat dit gesprek heen, gaat ze nu zeggen dat ze niet meer beter wordt?). En dat moment hebben we samen te verduren. Het niet weten hoe het verder gaat. Proberen in het Nu te zijn, samen en in verbinding. 

Hoe?

Eigenlijk is het heel simpel: je hoeft niks te zeggen. Een hand op een arm, een arm om een schouder, een kneepje in een hand, oogcontact, een knuffel. Of, als je toch iets wilt zeggen ‘wat naar voor je’ of ‘ik ben er’. Een vloek, een hartgrondige ‘shit’. Dat is genoeg, écht!

Dát is contact, verbinding. En zie dan de aandacht, liefde, onmacht, schrik en onzekerheid van beiden langzaam één worden. Dat is het. Dat is het leven en zo wordt het beter.

Wil je meer weten over hoe je in verbinding kunt blijven? Neem dan vrijblijvend contact met me op.